Ngjarjen e rrëfen imam Ahmedi, Allahu e mëshiroftë. Në xhami vinte një fëmijë i cili ende nuk i kishte mbushur dhjetë vjeç.
Gjithmonë u mundonte që namazin ta falte në safin e parë pas imamit, dhe kur imami e përfundonte Fatihanë (Elhamin), fëmija me zë të lartë bërtiste Amin, saqë i shqetësonte edhe besimtarët tjerë.
Çdo ditë, pasi imami e përfundonte namazin e merrte fëmijën për dore dhe e nxirrte nga xhamia pa folur fare. Por, një ditë, pas përfundimit të namazit, imami veproi ndryshe, këtë herë nuk e nxori nga xhami, por iu afrua dhe e pyeti: -Pse vepron gjithmonë kështu?
– Prindërit e mi nuk e falin namazin, dhe pasi që shtëpia ime është pranë xhamisë unë mundohem ta ngre zërin sa më lartë që ata t’më dëgjojnë duke u falur dhe të vijnë edhe ata falen bashkë me mua, tha fëmija.
Imami tha: – M’u rrëqeth trupi pas fjalëve të fëmijës. I mblodha disa xhematlinj dhe shkuam tek shtëpia e fëmijës. U takuam me prindërit e tij dhe i këshilluam për rëndësinë e namazit, për rrezikun dhe ndëshkimin e mosfaljes së namazit. Pasha Allahun, pas asaj këshille prindërit e fëmijës filluan ta falin namazin, ndërsa babait të tij nuk i ka ikur asnjë namaz pa e falur në xhami me xhemat.

By Admin

Leave a Reply

Your email address will not be published.

You cannot copy content of this page